アンドリオソプロス・ディミトリス

公式なサイト

 Art is above us, and we are below, art describes us, not we it.

 But as above so below,and as below so above.


"Γράμματα"

Όπως τα μικρόβια ζουν στο δέρμα μας, μπορώ και γω να ζήσω κάτω από τα πέλματα σου, να γεννιέμαι από το κώλο σου.  

・・・


"Το μόνο ψέμα"

 Η ντροπή είναι το μόνο ψέμα. Η μοναδική ατίμωση είναι η ντροπή. 

Υπάρχουν τόσες αλήθειες όσες και συνειδήσεις.

・・・


"Με το πάσο σου, βίασε μας"

Μετέτρεψε τις ανασφάλειες σου σε καύλες, τις φαντασιώσεις σου σε μνήμες, τις μελανές πτυχές σου σε ζωγραφιές, το αίσθημα ανικανοποίησης σου σε αναμασημένη τροφή για το εγώ μου. Αναμασημένα, από τα δικά σου σάλια, από το δικό σου στόμα.  Γέννησε ξανά από το πρωκτό και αιδοίο σου, την πρώτη και τελευταία αληθινή σου αγάπη. Χωρίς ψευδαισθήσεις, μόνο μέσω της ιδιαίτερης και ατομικής προσέγγισης στο θέμα αγάπης. Χωρίς ελευθερία, μόνο μέσω της κρεμάλας και μαστιγίου του Έρωτος. Είτε σέρνοντας το πορσελάνινο σώμα σου, είτε σπάζοντας το, ζήσε μια τελευταία φορά με όρους δικούς σου. Δίπλα σου ο θάνατος θα ωχριά και ο πόνος θα αποκτά πρόσημο χαράς. Αυνάνισε με μέσα σου. Ο κανιβαλισμός είναι η αρχή του παραδείσου (). 

・・・


"TLUCCO EHT"

Κάπου ανάμεσαστο σημαινόμενο και τη σάρκα

στις μαγματικές δονήσεις 

εκεί σφιχτά με τη συνείδησηαγκαλιά

 με ζουρλομανδύα αγκαθωτό

Κάπου εκεί μου στέλνεις

αισθησιακά σήματα με το βλέμμα σου

 πάνω στους κυματισμούς του τίποτα 

・・・


"Απαγόρεψε την ()έχνη"

Εάν επιθυμείς να δεις περισσότερη και πιο αυθεντική ()έχνη, οφείλεις να σταματήσεις την εμπορευματοποίηση της. 

・・・


"Θύματα απτοτροπισμου"

Κωλογραφίες


   Οι οθόνες και τα ρεπορτάζ (κυρίως αυτά τα εικαστικά) αποχαυνώνουν την ποιότητα της δράσης. Η σπίθα της ελπίδας μετατρέπεται σε λάμψη φλας και όλα νομίζουμε πως λύθηκαν. Ο κύκλος δεν σπάει, συμπυκνώνεται ίσως σε κουκκίδα. Δεν αλλάζει ο κόσμος με καλλιτέχνες και ανθρώπους του πνεύματος, ο κόσμος αλλάζει καλλιεργώντας τους ανθρώπους σαν παιδιά, και τα παιδιά σαν θηρία.

Υ.Σ
Σαν σκοτεινιάσει, κλείσε τα μάτια σου και όλα θα γίνουν ορατά. 


・・・


"Άριστο-τέλος"

Το να ασκείς κριτική σε έναν Καλλιτέχνη, είναι σαν να κρίνεις το δράμα της ύπαρξης. Με τι προσόντα το κάνετε αυτό κυρίες και κύριοι;


・・・


"Ημερολόγιο σε Ρεαλιστικο-Ρομαντικό Πεζό Λόγο"

   Τα καστανά -κάπως σπαστά- μαλλιά της, φτάνουν μέχρι τη μέση της. Το σώμα της θυμίζει σώμα κοριτσιού 16 ετών, η ευκαμψία και η φρεσκάδα του δέρματος και όλων των οσμών που εκπέμπει είναι το καλύτερο παράδειγμα που έχει η Μητέρα να προσφέρει στον ευλογημένο εαυτό μου. Το πρόσωπο της είναι γλυκό και γαλήνιο σαν την σελήνη. Γεμάτο μυστήριο και υποσχέσεις. Υποσχέσεις φωτεινές μα και σκιερές. Τα άκρα της, είναι πιο τόσο λεπτομερώς σμιλευμένα που λες πως οι μεγαλύτεροι γλύπτες της Γης γεννήθηκαν με μοναδικό σκοπό να υπηρετήσουν την δημιουργία των. Τα νύχια στα χέρια της είναι συνήθως άβαφτα, για να εναλλάσσεται εύκολα η ενέργεια της αλληλεπίδρασης μας. Μα τα νύχια στα πέλματα της παραμένουν το περισσότερο καιρό εβένινα. Σαν μόλις να τα έβγαλε από τη μαύρη Λίμνη όπου της τα φίλησαν, οι νύμφες οι πιο σπάνιες και αισθησιακές. Ο Λόγος; Έτσι ώστε η ενέργεια που καταλήγει στα πόδια της στο τέλος της ημέρας να είναι διαθέσιμη μοναχά για τη γεύση μου. Τις περισσότερες ώρες του καλοκαιριού και της άνοιξης κυκλοφορεί στο σπίτι και στο κήπο μας μόνο με το λευκό νυχτικό της. Χωρίς εσωτερικά ενδύματα να την αποδυναμώνουν και δίχως φραγμούς ως προς τις ανάγκες της φύσης της. Τους χειμώνες η γκαρνταρόμπα της παραμένει απλή και με υψηλή αισθητική μα σαφέστερα θερμότερη. Τους χειμώνες τους περνάμε τόσο στενά μαζί, που δεν περιγράφονται οι μέρες μας με τρόπο κατανοητό στο μυαλό. Όταν ο καιρός ανοίγει ωστόσο, οι μήνες όπου η Μητέρα βρίσκεται σε έμμηνο ρύση και μας προσκαλεί στο όργιο της, η ζωή μας γίνεται πιο ανάλαφρη και πιο ράθυμη, γίνεται πιο ζωή! Όπως προείπα, εκείνη με το λευκό της νυχτικό και εγώ με το μαύρο μου. Σαν δυο θεία πλάσματα τα οποία ο Λόγος στεφανώνει στο βλέμμα, μα η Φύση αποκρυσταλλώνει στα κορμιά. Ο κήπος μας δεν μπορεί να ειδωθεί από πουθενά και από κανέναν. Είναι το σημείο της Γένεσης. Εκεί συμβαίνει το ίδιο παιχνίδι κάθε φορά, μα πάντα με διαφορετικό σενάριο, μα ίδια βιβλική κατάληξη. Είναι σαν την φωτιά, της οποίας η μορφή είναι πάντα η ίδια μα το σχήμα ποτέ. Μάλιστα το «σχήμα» του παιχνιδιού μας μπορεί να λάβει αμέτρητες και αφάνταστες ακολουθίες. Δεν μου επιτρέπεται σαφώς να επεκταθώ με λέξεις σε αυτές τις φαντασμαγορικές ώρες που μοιάζουνε με περιόδους, καθώς θα ήταν βλασφημία να απευθύνω το λόγο στα παιδιά του βιώματος. Η βρωμιά της είναι το ίδιο αγία με την καθαρότητα της. Σχεδόν ποτέ δεν μου στερεί την ευτυχία να μοιραστώ μαζί της, τις κάθε είδους ανάγκες της με κάθε πιθανό τρόπο. Η αθωότητα και η λαγνεία που σφυροκοπούνε βουβά την ατμόσφαιρα γύρω της με μεταμορφώνουν κάθε φορά σε χυδαίο άγγελο. Κάθε βράδυ πριν κλείσουμε τα παράθυρα της συνείδησης μας, εγώ την ποτίζω με νέκταρ και εκείνη με χρυσό νερό το οποίο συνήθως γεμίζει στο κύπελλο του πεντάκτινου αστέρα. Τότε μόνο μπορούμε να ταξιδέψουμε και να ξεκουραστούμε. Τα πρωινά δε, ανατροφοδοτούμε με ζωντάνια ο ένας τον άλλο. Το πρωινό μου συνήθως ξεκινά από τη βάση της, και εκείνης από την ανοιχτή πληγή ομιλίας μου. Τα σάλια μας μετατρέπονται σε νερό που μας προσφέρει φρεσκάδα και όρεξη για την επόμενη γέννηση μας. Θάρρος και ηδυπάθεια να αντικρίσουμε ξανά τον ήλιο. Κάθε βράδυ, επισκεπτόμαστε το μεγάλο μαρμάρινο μπάνιο. Καθόμαστε στην υπερμεγέθη μαρμάρινη μπανιέρα και εξαγνιζόμαστε πρώτου τυλιχτούμε οικιοθελώς μα και αναγκαστικά! στα δίχτυα της νύχτας. Τα αστέρια όταν δεν έχει συννεφιά μας κρυφοκοιτάζουν. Γευόμαστε την ηδονή ενός ηδονοβλεψία με τη σειρά μας. Το συναίσθημα που μοιραζόμαστε, δεν είναι. Δεν μπορούν να είναι. Το 2 γεννήθηκε αφού το 1 κοιτάχτηκε στον καθρέπτη. Όταν Εκείνη πεθάνει, εγώ δεν θα. 

  Του Τέρατος, 

・・・


"Όλα Όσα"

Η Τέχνη δεν είναι μουσική, δεν είναι εικόνες, δεν είναι κινήσεις, δεν είναι γεγονότα, δεν είναι συναισθήματα, δεν είναι σκέψεις. Όταν φτάσουμε σε αυτή τη συνειδητοποίηση, τότε θα πραγματωθούμε μαζί Της.

・・・


Notes and Reflections

We transform into refugees in a metaphorical as well as literal sense under a peculiar and at the same time important prism, in several and different phases in our life. Most of the time, in situations where we are not part of a conventional and moribund normality.
We are referred to our dual nature and are obliged to embrace it.
Understanding, at the same time, the unimportance of our sexual identity as a defining part of our substance.
The fluidity and universality of eroticism (as a basic factor in the formation of our psyche) and the human being should be treated with seriousness and awe.
Making an "appeal" to tenderness, freedom in substance and practice, acceptance and transmutation of libertarianism to spiritual growth and solidarity to ourselves and all, always with "absurdity", our spirit as a frame of reference. Perhaps an intuitive ode

https://vimeo.com/145333171

・・・


"Οι Κωλογραφίες"

Art describes us, not we it. Art is above us, and as above, so below.

https://vimeo.com/208589489

・・・