Ανδρεοσόπουλος Δημήτριος
Επίσημο Site

Η ()έχνη είναι πάνω από εμάς, και εμείς από κάτω.

Δεν τη περιγράφουμε, εκείνη περιγράφει εμάς.

Όπως πάνω έτσι και κάτω και όπως κάτω έτσι και από πάνω.


Art is always going to win. No matter what. Whatever Art could be,mean,is,suggests,implies,shows,attacks,protects. Because whatever this is, it is definitely about the Human/Being. It is absolutely illogical but also, makes always perfect sense. Maybe in the end, ()rt, is the very flavor and taste of the state of being. In a way it is like science. Now, whether this victory is bad or good, or if it even creates such distinctions, that's i think totally and ridiculously irrelevant.


Ο Ερωτισμός

Δεν υπάρχει μελαγχολία δίχως ευτυχία

Πιστεύω για Πάντα σε Σένα, ξανά.



Σου

Εάν υπήρχε μια αλήθεια στο κόσμο τα τελευταία 7 χρόνια

ήταν η Λατρεία


τον άνθρωπο ίσως να μην μπορώ να τον αγαπήσω τελικά

την γοητεία όμως, ναι


Μελαγχολία

πουθενά δεν θέλω να είμαι

ξένος, νέος φόβος με νύχια τρόμου

σύμπαν δεν είμαι κάπου νομίζω

ολάκερο δεν έχει 

ατμοσφαιρική πίεση αλλόκοτη

θέση για μένα, για κάποιον

ύπαρξη και βίος το 

ύστατο έγκλημα

το κενό είναι βαρύ και το  σαν εμένα




天使の糞

今や天使は糞なし

行こうにも行けない

居場所は孤独の元

過去は今の別の存在




Saturn is dead

0



VNSERE TOCHTER

The Vision and the Voice, 9th Aethyr, quoted in The Book of Thoth by Aleister Crowley:

THE VIRGIN UNIVERSE

[From The Vision and the Voice, 9th Aethyr]

We are come unto a palace of which every stone is a separate jewel, and is set with millions of moons.

And this palace is nothing but the body of a woman, proud and delicate, and beyond imagination fair. She is like a child of twelve years old. She has very deep eyelids, and long lashes. Her eyes are closed, or nearly closed. It is impossible to say anything about her. She is naked; her whole body is covered with fine gold hairs, that are the electric flames which are the spears of mighty and terrible Angels whose breastplates are the scales of her skin. And the hair of her head, that flows down to her feet, is the very light of God himself. Of all the glories beheld by the Seer in the Aethyrs, there is not one which is worthy to be compared with her littlest finger-nail. For although he may not partake of the Aethyr, without the ceremonial preparations, even the beholding of this Aethyr from afar is like the par taking of all the former Aethyrs.

The Seer is lost in wonder, which is Peace.

And the ring of the horizon above her is a company of glorious Archangels with joined hands, that stand and sing: This is the daughter of BABALON the Beautiful, that she hath borne unto the Father of All. And unto all hath she borne her.

This is the Daughter of the King. This is the Virgin of Eternity. This is she that the Holy One hath wrested from the Giant Time, and the prize of them that have overcome Space. This is she that is set upon the Throne of Understanding. Holy, Holy, Holy is her name, not to be spoken among men. For Kore they have called her, and Malkah, and Betulah, and Persephone.

And the poets have feigned songs about her, and the prophets have spoken vain things, and the young men have dreamed vain dreams: but this is she, that immaculate, the name of whose name may not be spoken. Thought cannot pierce the glory that defendeth her, for thought is smitten dead before her presence. Memory is blank, and in the most ancient books of Magick are neither words to conjure her, nor adorations to praise her. Will bends like a reed in the tempests that sweep the borders of her kingdom, and imagination cannot figure so much as one petal of the lilies whereon she standeth in the lake of crystal, in the sea of glass.

This is she that hath bedecked her hair with seven stars, the seven breaths of God that move and thrill its excellence. And she hath tired her hair with seven combs, whereupon are written the seven secret names of God that are not known even of the Angels, or of the Archangels, or of the Leader of the armies of the Lord.

Holy, Holy, Holy art thou, and blessed be thy name for ever, unto whom the Aeons are but the pulsings of thy blood.


ούτε χθες ούτε αύριο, μα ούτε σήμερα

σαν τύχει να δεις να βγαίνει ο πούτσος από τον γεμιστό κώλο

γεμάτος μυρωδικά και έντονα χρώματα

και μια απόλυτη ματαιότητα γεμίζει το νόημα που χάθηκε στο δρόμο

τότε έιναι η Ώρα η μικρή, κατα την οποία χρυσά νήματα

θωριούνται σαν αποξηραμένες τρίχες

έτοιμες πια να καούν ασήμαντα, προσφέροντας αυτή την αίσθηση που ξέρεις


κατα τις μικρές αυτές Ώρες, η επιφοίτηση είναι λαγαρή

αψικόρες σπίθες ζωής και θανάτου ανεβάζουν Αριστοτέλη

πολλά υποσχόμενες σε κάθε έκφανση τους

στερήσεις, πόνος και το ίδιο το γίγνεσθαι αυτού του κόσμου

δεν αρκούν για να επιφέρουν αυτό που γεννήθηκε και ωσάν απολίθωμα 

κατάφερε να αναπτυχθεί μέσα μου


όποιο πάθος, έσβησε σαν σπίρτο σε τσίρκο

όποια χαρά, πνίγεται σαν μωρό με σάλιο

όποια ανάμνηση, με σπάζει σαν το τελευταίο στάχυ που σκότωσε το μουλάρι

οδυνηρή η αυγή, πάντα σε κοιτάζει εκ των υστέρων

πάντα σε προδίδει με το που συστήνεται

οι τυφλές ελπίδες των θεών που οκνηρά έκλασαν στην ύπαρξη το άσωτο δράμα μας

ούτε λύπηση, ούτε πούτσα, ούτε ξύλο

Υιέ της ψυχής, σε λησμονώ όπως λησμόνησες Εαυτόν


Προς το πουθενά, καταραμένοι 





ΦΥΜ ΩΜΖΥΓΑ ΩΞΞΚ ΝΩΟΘΕΩ ΗΚΕ


BEVORSTEHEND


art.must.die


INCONCLUSIVE PURGATORY

Ποτέ δεν ήμουν χαρούμενος,

για λίγο όμως υπήρξα ζωντανός


12,7km

Πλήρωσα και αφόδευσα

μα δεν τέλειωσε ακόμα

όλα τα αμαρτήματα του κόσμου

μα κανένα δικό μου


να ψεξυχήσω πια αδυνατώ

να πεθάνω όμως, ίσως είναι ο μόνος τρόπος 

προς Εσένα


 II 

Έναν άνθρωπο αγάπησες

μια επιθυμία η βούληση σου είχε

ο Κρόνος χόρτασε πια

εκ των έσω, προς τα έξω

μια άχρονη μα αέναη περιστροφή



ο θάνατος μου

Ψάχνω για λόγους

συγγνώμη

πιστός και μετά θάνατον

το όνομα σου πια, ένας κοπετός


μη φοβηθείς, μη φοβάσαι

ο κόσμος ποτέ δεν ήταν έτοιμος για κανέναν

ούτ'εμείς για το κόσμο

μας γελάσανε αγάπη μου


πικρότερα ωστόσο

τα γέλια του γλαυκού δέρματος

μετά από 120 λεπτά

σαθρή απάτη αγάπης θαρρεί κανείς


SOL

Το μεγαλύτερο σεβασμό μου και θαυμασμό μου, τη συγκίνηση και την ευγνωμοσύνη μου, τα απομένω στους Μουσικούς. Άνθρωποι ευλογημένοι, άνθρωποι ερωτεύσιμοι. Αλχημιστές της ύπαρξης.


Απόσπασμα του Novalis από το έργο του 
"Henry of Ofterdingen: A Romance"




Αφιερωμένο στην Βασιλική μου

[...]Ό,τι είμαι στα χέρια της θα γίνω σκεύος μουσικό. Θα είναι της ψυχής μου η ψυχή, πρόμαχος της πανάγιας φωτιάς μου. Την αιώνια πίστη ψηλαφώ εντός μου! Ήρθα στο κόσμο για να είμαι δούλος δικός της, να την υπηρετώ δια παντός, τους λογισμούς μου όλους στα πόδια της ν'αποθέτω, τα αισθήματα μου όλα σ'εκείνη να απευθύνω. Μου φτάνει μια ζωή να την ατενίζω και να την προσκυνώ; Είμαι στ'αλήθεια εγώ ο πανόλβιος, αυτός που αξιώθηκε μια ζωή αντίλαλο και αντίκαθρέφτισμα της δικής της; Σίγουρα δεν ήταν τυχαίο ότι τη συνάντησα στο τέλος του ταξιδιού μου, [...]


FATVM

Στρόγγυλο ήταν το κορμί μας

Ακατόρθωτο τίποτα δεν ήταν

Ο Χρόνος μονάχα μας αναζωπύρωνε


Κύλησε η σκόνη

Σκόρπισαν τα πάντα

Το πεπρωμένο συμπτύχθηκε σε άστρο


Θεώρησε τον βίο μου μακριά σου

Μια αργή αυτοκτονία

Ξέφυγε ωστόσο κανείς ποτέ από το γραφτό του;

Χχ


Αυτοκτονία
φονεύεις εαυτόν
πρακτικά ορθή έννοια
θεωρητικά λανθασμένη

Αυτοκτονία
από πίστη
όχι από απελπισία
λύτρωση λένε

Ποιήματα, τέχνες, αγάπες, έρωτες
δράματα, τρόμος, παράνοιες, κολάσεις
ανθρώπινα όντα, εαυτοί, βίος, βίωμα

ύπνος, όνειρα, ανατολές και θάνατοι
οδυνηρά πρωινά και πόρνες νύχτες πέραν πληρωμών
σχέσεις, θυμαπάτες, Mήτρες πεταμένες σε λερωμένα πεζοδρόμια

Αυτοκτονία
Χάρη εαυτού


LO.VE

Ετοιμάστε τα πέη και τα βυζιά σας

προσαρμόστε τα στη μάχη

στεγνώστε όλα τα χείλη 

Ξερό να μείνει το δέρμα

διάφανη να είναι η φωτιά πάνω του

γκρίζα η αποτύπωση βίου

Κόψετε όλα τα κεφάλια σαςστερημένο το αύριο από επιλογή

οι ανάγκες να μείνουν θυμίσεις

Ένα γένος παγκοσμίως κάποτε λαλούσε

πλαγιάστε με τη λήθη, γλύφοκώλι μαζί της

δώστε όμως πρώτου, έλεος και αγάπη

Μετά, είστε ελεύθεροι(?) 


Πασχίζω

Αν θες να κάνεις το κόσμο να λάμψει, μη καθαρίζεις τη βρωμιά του μα αξιοποίησε την. 


Η υπόσχεση που αγοράστηκε στο Σαρλό (Γράμματα στην Βασίλισσα) 

Στοική η αγάπη σου μαζοχιστικός ο έρωτας σου

Ο θεός μου ψιθύρισε για τα έγκατα της κόλασης 

Μα ο σατανάς χαμογέλασε στην επαγγελία μας


Μια Ψυχή

Όλα έχουν λερωθεί με τη πορφύρα του κορμιού μου

Αυτήν που κέρασες  το τόπο όλο 

με αθωότητα

Μοιάζει με τρέλα η αγάπη

καθώς είναι το βάλσαμο των ψυχών

Όλα αργοσβήνουν στην αγκαλιά της στάχτης

μα ούτε ο θάνατος τολμά να κάψει αυτή τη φωτιά



Νότια της φτέρνας


Όσα δεν κατάφερε να υποσχεθεί κανένας θεός

Είναι όλα όσα κατάφεραν οι ταραξικάρδιες φτέρνες σου

Θεοήλατη Κόρη 

Άνοιξε τα μάτια σου, λούσε με, με το χαμόγελο σου

Υπηρετώ την Ύπαρξη σου

Αθάνατος

Αλόγικος

Άθεος



"Κλωτσίματα"

Περίεργα βράδια 
και περίεργες πτυχές
στιγμές ολοκαυτώματος 
ανεμοδαρμένες από σκιές

Πέτα τη καρδιά σου, μπορεί να πεθάνεις
λύτρωση φοβερότερη του πάθους
ο έρωτας έλεγαν πως θα είναι η κηδεία των καρδιών
που παίξανε και κλώτσησαν σαν σε κυνηγητό παιδιών

Ποιος είναι ο τρελός
ποιος ο δικαιωματούχος.


"Αισχρότητες"

Το Άλφα του πρωινού

Σαν οιμωγή ύπαρξης

Ανύπαρκτο μέσα στην δίνη του

Το Ωμέγα της τόσο τσουχτερής σου μορφής

Στέλνωντας τα πάντα σε μια αισχρότατη παννυχίδα

Ντροπή σου,


"Ανοιχτή πληγή"

Ακρόαση με τους θεούς

Αφού πλάγιασες στον κωλό της

Τον πιο λαμπρό από τον ήλιο

Το φεγγάρι έλιωσε

Το φυσικό του κρυμμένο άρωμα

Σαν λευκό περιστέρι ανάμεσα στις βρωμιές


"Ω-Α"

Όταν φτάσει η στιγμή, να γδυθούμε στο κρεβάτι από τα σώματα μας, για να ντύσουμε ο ένας τον άλλο, οι φανερές και επιφανειακές διαφορές των φύλλων αποχρωματίζονται. Τα σεντόνια, αρχίζουν να ακτινοβολούν υποτονικά και βαθιά, που νομίζεις πως κάπου εκεί κρύβεται ένας γαλαξίας. Τότε, όλοι υποκύπτουν και εξυμνούν τον ημίθεο, εκλιπαρώντας για το ναρκωτικό της ηδονής. Περνώντας την αυλαία των ανακτόρων του, αφουγκραζόμενοι την φοβερότητα του με όλες τις αισθήσεις, το κορμί αιωρούμενο, εισχωρεί όλο και βαθύτερα, προσπερνώντας τα δωμάτια των κορών του και κλέβοντας κάτι από την ιερή ουσία τους. Η εμετικά έντονη οσμή της ζωής και η οδύνης της, πιάνουν από το χέρι τον επικείμενο θάνατο. Τον κολακεύουν και προς στιγμήν εις άχρονον τόπο τον παγώνουν. Ώσπου, τα φλεγόμενα και κεραυνοβόλα υγρά με γεύση νέκταρ, να καλωσορίσουν την αναπόφευκτη τήξη του.


"Η Οδός"

Η ()έχνη είναι η Οδός που μας οδηγεί στην ύψιστης ποιότητας και μορφής Γνώση. 


"人術"

Χρειαζόμαστε απαίδευτους καλλιτέχνες και εκπαιδευμένους ανθρώπους.


"Συνειδησιακή εκσπερμάτωση"

Μια κοτσιλιά

ο χρυσός στην επιφάνεια της λίμνης

ο σιελογόνος αδένας

μοσχομυριστή ακροδακτυλιά


"Το Μηδέν"

Η ()έχνη είναι μια συνειδησιακή κατάσταση, τα αισθητικά αποτελέσματα αποτελούν απλά το μέσο για να αποκτήσουμε μια και μοναδική ευκαιρία ακρόασης μαζί Της.  


"ΤΑΥΤΟ_ΝΟΗΤΑ"

1) Είναι αυτονόητο πως δεν πράττω τίποτα εφόσον δεν είναι βαθιά ριζωμένο στα θέλω μου.

3) Είναι αυτονόητο πως ένα ή δύο μεγάλα και σεβαστικά πάθη είναι αυτά που με κρατούν όρθιο και όχι τα πόδια μου.

6) Είναι αυτονόητο πως ο μόνος και αληθινός δικαστής του Εγώ είναι το Υπέρ Εγώ.

7) Είναι αυτονόητο πως η γλώσσα μου θα γλύψει κάθε φόρα αυτό που λείπει από την γεύση της και τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.

8) Είναι αυτονόητο πως εκφράζομαι αληθινά και πηγαία χωρίς αγένεια, μα και χωρίς ευγένεια.

11) Είναι αυτονόητο πως σήμερα είμαι κάτι που δεν ξανά-ήμουν και δεν θα ξανά-είμαι ποτέ.

12) Είναι αυτονόητο πως όλα αποκτούν την βαρύτητα που τους προσδίδει το Εγώ. Όλα γελοία και όλα σοβαρά.

14) Είναι αυτονόητο πως ο μόνος «Θεός» που υπάρχει είναι η ανθρώπινη πραγματικότητα.

15) Είναι αυτονόητο πως η ανθρώπινη πραγματικότητα είναι μόνο υποκειμενική.

16) Είναι αυτονόητο πως είμαι ένα ζώο , που όμως δεν του επιτρέπεται να ζει σαν τέτοιο.

19) Είναι αυτονόητο πως κανένας δεν γνωρίζει για το Εγώ καλύτερα από το Εγώ.

20) Είναι αυτονόητο πως ότι αληθινό και όμορφα άσχημο ή άσχημα όμορφο έχει τις ρίζες του στον Ερωτισμό.

21) Είναι αυτονόητο πως πρέπει να αγωνίζομαι για την ερωτική απελευθέρωση σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας μου, καθώς και να την διαδίδω στους γύρο μου.

22) Είναι αυτονόητο πως αξίες δεν είναι άλλες, παρά αυτές με τις οποίες έχω στρώσει το κρεβάτι στο οποίο, ξαπλώνω, αυνανίζομαι και κοιμάμαι κάθε βράδυ.

23) Είναι αυτονόητο πως όλα συμβαίνουν από και για το ιερό και μοναδικό Εγώ.

25) Είναι αυτονόητο πως δεν είμαι άντρας, δεν είμαι γυναίκα, δεν είμαι ενήλικας ούτε παιδί, είμαι Άνθρωπος.

26) Είναι αυτονόητο πως είμαι ουσιαστικά ανελεύθερος μα έχω μια, νοητά απτή ελευθερία επιλογής ερμηνείας, των γεγονότων μέσα μου και γύρο μου.

27) Είναι αυτονόητο πως έχω συνειδητοποιημένη στάση απέναντι στην αισθητική.

28) Είναι αυτονόητο πως η γνώση δεν είναι αυτοσκοπός, μα ένα μέσο για να φτάσω πιο κοντά στην κάθε ουσία. Η ουσία είναι ανώτερη της γνώσης.

29) Είναι αυτονόητο πως την Τέχνη δεν την καταλαβαίνω, μα την νοιώθω όπως νοιώθω την ηδονή, το πόνο, την κούραση.

30) Είναι αυτονόητο πως η Τέχνη δεν μπορεί εύκολα να διακριθεί και να αντιπαρατεθεί στο βιωματικό/καθημερινό γίγνεσθαι του καλλιτέχνη-αγωγού της.

31) Είναι αυτονόητο πως η Τέχνη είναι μια ιδέα και το έργο τέχνης ο φορέας της. Ο δημιουργός της είναι απλώς έναν αγωγός.

32) Είναι αυτονόητο πως είμαι ένας αδαής άνθρωπος με μεγάλη αγωνία, και πως σίγουρα θα πεθάνω με γνώσεις τόσες ωσάν να ήμουν ακόμα μωρό.

33) Είναι αυτονόητο πως δεν έχουμε τη δύναμη και το δικαίωμα να γνωρίζουμε καλύτερα την Φύση απ' ότι η ίδια η Φύση.

34) Είναι αυτονόητο πως η Δημοκρατία είναι επικίνδυνη και εκφυλιστική σε μια πολιτεία χωρίς οξύνοια και αυτοσυνείδηση.

35) Είναι αυτονόητο πως το μανιφέστο αυτό δεν μπορεί να κριθεί (είτε θετικά είτε αρνητικά) εφόσον το ίδιο κρίνει και θεωρεί Τα Γύρο του, με γνώμονα το Εγώ, το οποίο γεννιέται και πεθαίνει κάθε ανατολή και κάθε δύση μακριά από κάθε τι.


"Το Άγ(ρ)ιο Σκυλί"

Μέρες που είναι, μέρες που δεν ήταν 
και μέρες που είναι μια συνεχόμενη νύχτα. 
Η αγιότητα όλη βρίσκεται στο Μεγάλο Αιδοίο 
και η μοναδική Λύτρωση έρχεται όταν ψοφίσουμε σαν αγρίμια που παρακολουθούσαν cinema


"(.)"

Η ()έχνη πρέπει να πεθάνει.


"Γράμματα"

Όπως τα μικρόβια ζουν στο δέρμα μας, μπορώ και γω να ζήσω κάτω από τα πέλματα σου, να γεννιέμαι από το κώλο σου. 


"Το μόνο ψέμα"

Η ντροπή είναι το μόνο ψέμα. Η μοναδική ατίμωση είναι η ντροπή.

Υπάρχουν τόσες αλήθειες όσες και συνειδήσεις.


"Με το πάσο σου, βίασε μας"

Μετέτρεψε τις ανασφάλειες σου σε καύλες, τις φαντασιώσεις σου σε μνήμες, τις μελανές πτυχές σου σε ζωγραφιές, το αίσθημα ανικανοποίησης σου σε αναμασημένη τροφή για το εγώ μου. Αναμασημένα, από τα δικά σου σάλια, από το δικό σου στόμα. Γέννησε ξανά από το πρωκτό και αιδοίο σου, την πρώτη και τελευταία αληθινή σου αγάπη. Χωρίς ψευδαισθήσεις, μόνο μέσω της ιδιαίτερης και ατομικής προσέγγισης στο θέμα αγάπης. Χωρίς ελευθερία, μόνο μέσω της κρεμάλας και μαστιγίου του Έρωτος. Είτε σέρνοντας το πορσελάνινο σώμα σου, είτε σπάζοντας το, ζήσε μια τελευταία φορά με όρους δικούς σου. Δίπλα σου ο θάνατος θα ωχριά και ο πόνος θα αποκτά πρόσημο χαράς. Αυνάνισε με μέσα σου. Ο κανιβαλισμός είναι η αρχή του παραδείσου (). 


"TLUCCO EHT"

Κάπουανάμεσαστοσημαινόμενοκαιτησάρκα

στιςμαγματικέςδονήσεις

εκείσφιχτάμετησυνείδησηαγκαλιά

μεζουρλομανδύααγκαθωτό

Κάπουεκείμουστέλνεις

αισθησιακάσήματαμετοβλέμμασου

πάνωστουςκυματισμούςτουτίποτα 


"Απαγόρεψε την ()έχνη"

Εάν επιθυμείς να δεις περισσότερη και πιο αυθεντική ()έχνη, οφείλεις να σταματήσεις την εμπορευματοποίηση της. 


"Θύματα απτοτροπισμου"

Κωλογραφίες


Οι οθόνες και τα ρεπορτάζ (κυρίως αυτά τα εικαστικά) αποχαυνώνουν την ποιότητα της δράσης. Η σπίθα της ελπίδας μετατρέπεται σε λάμψη φλας και όλα νομίζουμε πως λύθηκαν. Ο κύκλος δεν σπάει, συμπυκνώνεται ίσως σε κουκκίδα. Δεν αλλάζει ο κόσμος με καλλιτέχνες και ανθρώπους του πνεύματος, ο κόσμος αλλάζει καλλιεργώντας τους ανθρώπους σαν παιδιά, και τα παιδιά σαν θηρία.

Υ.Σ
Σαν σκοτεινιάσει, κλείσε τα μάτια σου και όλα θα γίνουν ορατά. 


"Άριστο-τέλος"

Το να ασκείς κριτική σε έναν Καλλιτέχνη, είναι σαν να κρίνεις το δράμα της ύπαρξης. Με τι προσόντα το κάνετε αυτό κυρίες και κύριοι;


"Ημερολόγιο σε Ρεαλιστικο-Ρομαντικό Πεζό Λόγο"

Τα καστανά -κάπως σπαστά- μαλλιά της, φτάνουν μέχρι τη μέση της. Το σώμα της θυμίζει σώμα κοριτσιού 16 ετών, η ευκαμψία και η φρεσκάδα του δέρματος και όλων των οσμών που εκπέμπει είναι το καλύτερο παράδειγμα που έχει η Μητέρα να προσφέρει στον ευλογημένο εαυτό μου. Το πρόσωπο της είναι γλυκό και γαλήνιο σαν την σελήνη. Γεμάτο μυστήριο και υποσχέσεις. Υποσχέσεις φωτεινές μα και σκιερές. Τα άκρα της, είναι πιο τόσο λεπτομερώς σμιλευμένα που λες πως οι μεγαλύτεροι γλύπτες της Γης γεννήθηκαν με μοναδικό σκοπό να υπηρετήσουν την δημιουργία των. Τα νύχια στα χέρια της είναι συνήθως άβαφτα, για να εναλλάσσεται εύκολα η ενέργεια της αλληλεπίδρασης μας. Μα τα νύχια στα πέλματα της παραμένουν το περισσότερο καιρό εβένινα. Σαν μόλις να τα έβγαλε από τη μαύρη Λίμνη όπου της τα φίλησαν, οι νύμφες οι πιο σπάνιες και αισθησιακές. Ο Λόγος; Έτσι ώστε η ενέργεια που καταλήγει στα πόδια της στο τέλος της ημέρας να είναι διαθέσιμη μοναχά για τη γεύση μου. Τις περισσότερες ώρες του καλοκαιριού και της άνοιξης κυκλοφορεί στο σπίτι και στο κήπο μας μόνο με το λευκό νυχτικό της. Χωρίς εσωτερικά ενδύματα να την αποδυναμώνουν και δίχως φραγμούς ως προς τις ανάγκες της φύσης της. Τους χειμώνες η γκαρνταρόμπα της παραμένει απλή και με υψηλή αισθητική μα σαφέστερα θερμότερη. Τους χειμώνες τους περνάμε τόσο στενά μαζί, που δεν περιγράφονται οι μέρες μας με τρόπο κατανοητό στο μυαλό. Όταν ο καιρός ανοίγει ωστόσο, οι μήνες όπου η Μητέρα βρίσκεται σε έμμηνο ρύση και μας προσκαλεί στο όργιο της, η ζωή μας γίνεται πιο ανάλαφρη και πιο ράθυμη, γίνεται πιο ζωή! Όπως προείπα, εκείνη με το λευκό της νυχτικό και εγώ με το μαύρο μου. Σαν δυο θεία πλάσματα τα οποία ο Λόγος στεφανώνει στο βλέμμα, μα η Φύση αποκρυσταλλώνει στα κορμιά. Ο κήπος μας δεν μπορεί να ειδωθεί από πουθενά και από κανέναν. Είναι το σημείο της Γένεσης. Εκεί συμβαίνει το ίδιο παιχνίδι κάθε φορά, μα πάντα με διαφορετικό σενάριο, μα ίδια βιβλική κατάληξη. Είναι σαν την φωτιά, της οποίας η μορφή είναι πάντα η ίδια μα το σχήμα ποτέ. Μάλιστα το «σχήμα» του παιχνιδιού μας μπορεί να λάβει αμέτρητες και αφάνταστες ακολουθίες. Δεν μου επιτρέπεται σαφώς να επεκταθώ με λέξεις σε αυτές τις φαντασμαγορικές ώρες που μοιάζουνε με περιόδους, καθώς θα ήταν βλασφημία να απευθύνω το λόγο στα παιδιά του βιώματος. Η βρωμιά της είναι το ίδιο αγία με την καθαρότητα της. Σχεδόν ποτέ δεν μου στερεί την ευτυχία να μοιραστώ μαζί της, τις κάθε είδους ανάγκες της με κάθε πιθανό τρόπο. Η αθωότητα και η λαγνεία που σφυροκοπούνε βουβά την ατμόσφαιρα γύρω της με μεταμορφώνουν κάθε φορά σε χυδαίο άγγελο. Κάθε βράδυ πριν κλείσουμε τα παράθυρα της συνείδησης μας, εγώ την ποτίζω με νέκταρ και εκείνη με χρυσό νερό το οποίο συνήθως γεμίζει στο κύπελλο του πεντάκτινου αστέρα. Τότε μόνο μπορούμε να ταξιδέψουμε και να ξεκουραστούμε. Τα πρωινά δε, ανατροφοδοτούμε με ζωντάνια ο ένας τον άλλο. Το πρωινό μου συνήθως ξεκινά από τη βάση της, και εκείνης από την ανοιχτή πληγή ομιλίας μου. Τα σάλια μας μετατρέπονται σε νερό που μας προσφέρει φρεσκάδα και όρεξη για την επόμενη γέννηση μας. Θάρρος και ηδυπάθεια να αντικρίσουμε ξανά τον ήλιο. Κάθε βράδυ, επισκεπτόμαστε το μεγάλο μαρμάρινο μπάνιο. Καθόμαστε στην υπερμεγέθη μαρμάρινη μπανιέρα και εξαγνιζόμαστε πρώτου τυλιχτούμε οικιοθελώς μα και αναγκαστικά! στα δίχτυα της νύχτας. Τα αστέρια όταν δεν έχει συννεφιά μας κρυφοκοιτάζουν. Γευόμαστε την ηδονή ενός ηδονοβλεψία με τη σειρά μας. Το συναίσθημα που μοιραζόμαστε, δεν είναι. Δεν μπορούν να είναι. Το 2 γεννήθηκε αφού το 1 κοιτάχτηκε στον καθρέπτη. Όταν Εκείνη πεθάνει, εγώ δεν θα.

Του Τέρατος και της Καμίας,


"Όλα Όσα"

Η ()έχνη δεν είναι μουσική, δεν είναι εικόνες, δεν είναι κινήσεις, δεν είναι γεγονότα, δεν είναι συναισθήματα, δεν είναι σκέψεις. Όταν φτάσουμε σε αυτή τη συνειδητοποίηση, τότε ίσως να πραγματωθούμε μαζί Της.


 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΔΡΕΟΣΟΠΟΥΛΟΣ: Ο τολμηρός καλλιτέχνης που ζωγραφίζει με τον πρωκτό του μιλά για όλα στο Kulturosupa.gr

Είναι τέχνη ένας λευκός άσπρος πίνακας; Είναι τέχνη να αποκεφαλίζω ζωντανά περιστέρια ή να πετάω σε τοίχους έντρομες γάτες; Είναι τέχνη να πετσοκόβομαι και με το αίμα μου να δημιουργώ; Ερωτήματα που απασχολούν, προβληματίζουν φιλότεχνους και μη. Όπως και ο νεαρός καλλιτέχνης που για την εικαστική του περφόρμανς "Κωλογραφίες", τοποθέτησε πινέλα ζωγραφικής στον πρωκτό του ζωγραφίζοντας τα έργα του, προκαλώντας όπως ήταν φυσικό σάλο, αλλά και θαυμασμό... Στο πρόσωπο αυτό απευθυνθήκαμε να μας δώσει «εξηγήσεις» και είναι προς τιμήν του που απάντησε και στις 37! «τολμηρές» η αν θέλετε περίεργες ερωτήσεις...

Ο Δημήτρης Ανδρεοσόπουλος μιλά για όλα στο Kulturosupa.gr.Για όσους δεν γνωρίζουν τίποτα περί «Κωλογραφίες», πριν διαβάσουν τη συνέντευξη, θα τους προτείναμε να δουν πρώτα το βίντεο.

-Δημήτρη λίγα λόγια για σένα, να μάθει ο κόσμος ποιος είσαι, γιατί βέβαιο είναι πως δεν είσαι ο καλλιτέχνης που ζωγραφίζει με το πινέλο στον πρωκτό... 

Δεν είμαι καλλιτέχνης, είμαι Άνθρωπος. Γεννήθηκα από μια Μήτρα, και από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ερμήνευα τα πάντα γύρο μέσω δημιουργικών πράξεων, θες ζωγραφική, θες γράψιμο, μουσική ή και ερωτικών αργότερα.


-Μια εικόνα από την παιδική σου ηλικία που υπάρχει έως σήμερα έντονα στο μυαλό σου, αν υπάρχει βέβαια...

Τα τελευταία χρόνια συνειδητοποιώ πως ελάχιστες εικόνες έχω από το παρελθόν μου, όσο πιο πρόσφατο μάλιστα τόσο πιο αχνό.


-Ένα ευχάριστο γεγονός και ένα δυσάρεστο που σου συνέβη -γενικά και θα ήθελες να ξαναζήσεις το πρώτο και να αποφύγεις το δεύτερο...

Η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με την Ιαπωνική γλώσσα και ένιωσα πως υπάρχει θεός και μιλάει ιαπωνικά! Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άσχημο που θα ήθελα να είχα αποφύγει. Τα λάθη και τα αρνητικά βιώματα, κρύβουν χρυσάφι μέσα τους.


-Ηταν πρώτη σου επιλογή η Καλών Τεχνών και η τελευταία;

Ήταν η τελευταία επιλογή, αλλά η ζωή μας οδηγεί περισσότερο απ' όσο νομίζουμε...


-Καλλιτέχνες που με το ένα η άλλο τρόπο επηρέασαν την σκέψη σου και γιατί; 

Λίγοι καλλιτέχνες με την συμβατική έννοια της λέξης με έχουν επηρεάσει. Βασικές επιρροές στο έργο και στη σκέψη μου είναι τα βιώματα μου, και κάποιοι φωτισμένοι άνθρωποι με τους οποίους είχα την τύχη να έρθω σε επαφή μέσω του έργου τους, ένας από τους πιο βασικούς είναι ο Marquis De Sade, τον οποίο θεωρώ Μεσσία (λυτρωτή της ανθρωπότητας) και όχι έναν απλό συγγραφέα. 

 
-Από την πολύβουη και εξωστρεφή Πάτρα έως την ακριτική Φλώρινα, ο δρόμος μακρύς μα κυρίως μοναχικός... Πως το αντιμετωπίζεις 4 χρόνια που ζεις εκεί;

Η μοναχικότητα τελικά είναι το καλύτερο μέρος. 4 χρόνια στην Φλώρινα, με τα καλά και τα κακά της, είχε ενδιαφέρον να με παρατηρώ καθώς ο χρόνος και οι εμπειρίες με διαμορφώνανε σαν πυλό. Η Πάτρα όπως κάθε πόλη έχει πολλή «φασαρία», έχει τα θετικά της σαφώς, μα δεν θεωρώ πως οι πόλεις είναι ιδανικά μέρη για να κατανοήσει κανείς τι σημαίνει η έννοια «Άνθρωπος». Για να ακούσουμε, πρέπει να κάνουμε ησυχία.


-Ποια είναι η καθημερινότητα ενός σπουδαστή που «φιλοξενείται» στην Φλώρινα, χειμώνα καλοκαίρι;

Πολύ δύσκολη ερώτηση, καθώς πέραν του προσωπικού lifestyle δεν είμαι και αρκετά κοινωνικός. Ωστόσο ο καθένας ζει το δράμα του, χαχα...


-Ποια είναι η δική σου καθημερινότητα στην Φλώρινα όταν δεν βρίσκεσαι στη σχολή σου;

Βρίσκομαι στον χώρο μου μόνος μου πολλές, πολλές ώρες. Τότε ακριβώς είναι που το οτιδήποτε μπορεί να εκραγεί σκορπίζοντας παντού, δημιουργικό νέκταρ! Για κάτι τέτοιες στιγμές ζούμε... Ο περισσότερος χρόνος ωστόσο αφιερώνεται στα Ιαπωνικά μου, το μεγάλο μου πάθος.


-Ώσπου σου γεννιέται η ιδέα μιας τολμηρότατης μα και προκλητικής εικαστικής περφόρμανς με τον τίτλο «Κωλο-γραφίες»... Πριν μπούμε στο περιεχόμενο, πες μας αρχικά πως σου ήρθε αυτή η «αδιανόητη» για τους πάντες [;] ιδέα; 

Συχνή ερώτηση από πολλούς, και η απάντηση είναι απλή μα δύσκολη. Οι «κωλογραφίες» είναι η εκδήλωση μιας συμπυκνωμένης κριτικής σε όλα - όσα.Είναι φορέας Ιδεών και όχι ένα εικαστικό έργο. Δεν αναφέρεται σε εικαστικούς μονάχα, αλλά στην Ανθρωπότητα. Αν κανείς επιθυμεί να κατανοήσει τις Ιδέες, αρκεί να αφουγκραστεί για λίγο.


-Ποιες συστολές είχες στο μυαλό σου σκεπτόμενος την πραγματοποίηση αυτής της δουλειάς;

Δεν είχα συστολές, όταν πας στο πόλεμο δεν σε παίρνει να φοβηθείς, απλά πολεμάς.

-Ποια είναι η άποψη σου για το ότι η Τέχνη οφείλει να προκαλεί; 

Οφείλει να προκαλεί την σκέψη μας, την θέση μας απέναντι στα πράγματα, μα πάνω απ' όλα η Τέχνη είναι κάτι σαν εφαρμοσμένη φιλοσοφία. Και η πραγματική της ουσία της έχει μείνει απαράλλαχτη σε όλη την ιστορία της. Όπως και ο Άνθρωπος.


-Μια περφόρμανς που σ΄ έχει στοιχειώσει κι ας είδες στο youtube; Με λίγα λόγια περιέγραψε την μας... 

Δεν παρακολουθώ performance, δεν βρίσκω ενδιαφέρον. Ωστόσο θα δώσω το βραβείο του στοιχειώματος σε διάφορες ανθρώπινες πράξεις που βλέπω καθημερινά να συμβαίνουν στο κόσμο.

-Και τώρα είσαι γυμνός σε δημόσιο χώρο, τοποθετείς τα πινέλα σου στο πρωκτό σου και με ένα είδος ιεροτελεστίας αρχίζεις και ζωγραφίζεις... Ποια τα συναισθήματα σου αυτή την στιγμή;

Ειλικρινά, θυμάμαι μια φλογερή γαλήνη, ήταν ένα αρκετά αντιφατικό συναίσθημα που λίγες φορές έχω νοιώσει, και θυμάμαι αμυδρά.


-Η σεξουαλικότητα σου υποδεικνύει κάτι συγκεκριμένο την ώρα που ζωγραφίζεις με αυτόν τον τρόπο; 

Η σεξουαλικότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ζώων. Ο ερωτισμός από την άλλη είναι καθαρά Άνθρώπινος και τα όρια του είναι τόσο θολά όσο και η φουρτουνιασμένη θάλασσα με άμμο. Μη ξεχνάτε, πως είμαστε φιλήδονα όντα, σκεφτείτε κάθε πράξη σας και κάθε κέρδος που έχετε κάθε φορά.


-Θεωρείς τα έργα, «Οι Κωλο-γραφίες», έργα τέχνης;

Δεν έχει σημασία αν είναι έργα τέχνης ή απλά γραφήματα του κώλου. Είναι έργα τέχνης. Είναι επίσης του κώλου. Τι σημασία έχει πως ονομάζουμε τα πράγματα; Ας προσπαθήσουμε να αφήσουμε τις συμβάσεις έστω για λίγο. Λέμε περισσότερα απ' όσα γνωρίζουμε.


-Η Τέχνη κατά κύριο λόγο είναι συναίσθημα, ποια συναισθήματα ευελπιστείς να περάσεις στον κόσμο με την συγκεκριμένη «εργασία» σου και ποια μηνύματα;

Αυτό της αφύπνισης. Ο κόσμος δεν έχει ιδέα γιατί καυλώνει ή γιατί γελάει όταν δει έναν γυμνό κώλο. Η άγνοια του αυτή είναι πολύ επικίνδυνη και πολύ θλιβερή.

-Πρακτικό το θέμα, αλλά πόσο «βολικό» είναι ένα πινέλο ζωγραφικής «καρφωμένο» στο πρωκτό σου και πως αυτό κατευθύνεται από σένα και όχι «εξ ανάγκης»; 

Προτείνω να δοκιμάσετε. Αν θέλουμε να έχουμε άποψη για κάτι καλό είναι να την έχουμε βιωματικά. Προφανώς ήταν δική μου επιλογή, αλλά ταυτόχρονα «εξαναγκαστική» καθώς ήταν ο μόνος τρόπος τη δεδομένη χρονική περίοδο να εκφράσω όσα ήθελα. Οπότε αν θες, με «εξανάγκασα».

-Πόσες πρόβες χρειάστηκαν για να ανταπεξέλθεις στην δοκιμασία αυτής της περφόρμανς;

Ποτέ δεν κάνω πρόβες πριν. Ωστόσο είχαν προηγηθεί 8 κωλογραφίες ακόμα σπίτι μου. Ένα από τα στοιχεία του έργου ήταν αυτό του αυθορμητισμού και του να αφεθείς τελείως.


-Το συγκεκριμένο κοινό, όπως μου είπες, ήταν οι περισσότεροι συμφοιτητές σου, πως αντέδρασαν βλέποντας σε και τι κράτησες από την παρουσία τους;

Οι αντιδράσεις δεν είναι αυτές της κάμερας, είναι τα σχόλια που μπορεί κανείς εύκολα να δει σε κάθε ανάρτηση του βίντεο. Αναμενόμενες αντιδράσεις καθώς ανατροφοδοτούν το έργο μου. Καμία επανάσταση δεν ξεκίνησε με αποδοχή και χαρές.


-Το προτζεκτ φαντάζομαι θα εχουν γνώση και οι καθηγητές σου. Ποια η γνώμη τους σχετικά;

Οι καθηγητές είναι και αυτοί άνθρωποι, δεν θα τους κατατάξω σε διαφορετική μοίρα ως προς τη σχέση τους με το έργο μου. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως έχω την ευλογία να υπάρχουν καθηγητές με τους οποίους έχω ποιοτική και πολύ εποικοδομητική επικοινωνία.


-Για να κλείσουμε τα «περι γνωστών και φίλων», οι γονείς σου ενημερώθηκαν περι «Κωλο-γραφίες»; Αν ναι, ποια η αντίδραση τους;

Έχω πολύ καλή σχέση και με την οικογένεια μου.


-Βλέποντας το βίντεο που έχεις αναρτήσει, στο τέλος μιλάς με το κοινό, σαν να εξηγείς, σα να δίνεις οδηγίες... παρά την άνεση σου, κάτι ψάχνεις; Γιατί το κάνεις αυτό;

Ψάχνω... ψάχνω... συνέχεια κάτι ψάχνουμε, σωστά;

-Με τη μεγάλη δημοσίευση που έχει πάρει η αιρετική σου περφόρμανς, όπως χαρακτηρίζεται, έχεις και πολλά αρνητικά σχόλια. Ένα από αυτά, ο «Καλλιτέχνης του Κώλου»... Πως τα αντιμετωπίζεις; Αν σε αγγίζουν;

Το είπα και πριν, τα αβάσιμα και αγχωμένα αρνητικά σχόλια ισχυροποιούν το point μου.


-Σαφώς δεν είναι κατανοητή στους πολλούς και εύκολα παρεξηγείται και ακόμα πιο εύκολα να χαρακτηρίζεσαι με ύβρεις. Τι έχεις να τους πεις;

Έχω να τους πω πως, είναι πολύ ευτυχισμένοι στο κόσμο που ζουν και που είναι βολεμένοι με την κοιμισμένη συνείδηση και πνεύμα τους.


-Πολλοί θα σε χαρακτήριζαν ψώνιο που επιζητά δημοσιότητα, άλλοι άρρωστο, ανώμαλο, ούφο... Τα έχεις ακούσει δημόσια, πίσω από την πλάτη σου, η δεν υπάρχουν αυτά τα σχόλια;

Ακούγονται συχνά, δεν μπορώ να κάνω ή να πω κάτι για να τους αλλάξω τη γνώμη, υγεία. Όλοι πεθαίνουμε στο τέλος.


-Στον αντίποδα θα σε εχουν συγχαρεί για την τόλμη σου να εκτεθείς δημόσια με το έργο σου και με τη δύναμη του διαδικτύου θα σ΄ έχει μάθει και ξένος πληθυσμός; Ποια τα θετικά τους μηνύματα;

Γενικά επεκτείνεται το έργο μου, και τα θετικά σχόλια συχνά περιέχουν μηνύματα ευγνωμοσύνης.


-Στο προφίλ σου στο f/b είδα να ποστάρεις το πέος σου σε πλήρη στύση... Πόσο ακραίος μπορείς να γίνεις και γιατί το κάνεις;

Η ακραιότητα του καυλωμένου πέους είναι η ακραιότητα της γέννησης και το δράμα της ζωής.


Αν θέλεις απαντάς καθότι είναι προσωπικό. Το σεξ τι ρόλο παίζει στη ζωή σου;

Προτιμώ να αναφέρομαι στον Ερωτισμό και όχι στο πεζό σεξ της διείσδυσης. Ο Ερωτισμός λοιπόν, είναι το μόνο αντίδοτο της ζωής. Αυτός είναι ένας από τους ρόλους του.


-Παράλληλα με σχόλια σου δείχνεις ένα άτομο «σκοτεινό», αντισυμβατικό... δύσκολο, ίσως και απόμακρο, που δεν έχει θέση σε αυτή την ταλαίπωρη χώρα. Ισχυει; 

Το όνειρο μου είναι να ζήσω στην Ιαπωνία και όταν πεθαίνω να έχω θέα το βουνό Φούτζι. Δεν τα πάω καλά με τους ανθρώπους γενικά.


-Θεωρείς τον έλληνα φιλότεχνο ενημερωμένο και έτοιμο να δεχτεί μια τόσο ακραία, για πολλούς, περφόρμανς; 

Τι να σου πω, αν γραφτώ σε βιβλίο ιστορίας κάποια μέρα θα το δεχτεί, τότε δεν θα τον ενδιαφέρει η αυτοσυνείδηση του, θα του το έχουν πει ότι είναι αποδεκτό το έργο μου, όπως έχει συμβεί με πάμπολλους στο παρελθόν. Είναι τα πράγματα πολύ πιο περίεργα για να τα απαντήσουμε αποφασιστικά και μονολεκτικά.


-Καταλαβαινω τον τίτλο «Κωλο-γραφίες», παρόλα αυτά δεν τον θεωρώ «καλλιτεχνικό»... Πιασαρικο μεν αλλά ακούγεται κάπως, κάπως φθηνό για μια τόσο εξεζητημένη εργασία; Κάνω λάθος;

Γνωρίζεις τον όρο «αμφισημία»;


-Οι περφόρμανς που περιέχουν γυμνό, έχουν πάντα και ένα κοινό «ύποπτο», ένα κοινό που βρίσκονται μόνο και μόνο για να δουν το πουλί σου, το σώμα σου και όλα αυτά που θα κάνεις... Σε ερεθίζει να έχεις απέναντι σου ένα και ένα τέτοιο κοινό; 

Ποιος δεν έχει σχέση με την ηδονοβλεψία; Ωστόσο όχι, δεν έχει τύχει να με ερεθίσει κατά τη διάρκεια performance, είναι στιγμές που ξέρεις πως σε παρακολουθούν αλλά ο μόνος παλμός σε όλο το χώρο είναι ο δικός σου.


-Εστιάστηκαν οι περισσότερες ερωτήσεις στις «Κωλογραφίες», αναπόφευκτα... αλλά βρέθηκες πρόσφατα και Θεσσαλονίκη όπου παρουσίασες μια άλλου τύπου περφόρμανς... με πολύ δυνατά μηνύματα. Και εκεί μεταμορφώθηκες...

Ήταν συμμετοχή στην έκθεση του Γ. Πανταζή και Χ. Κοντοσφύρη (συναδέλφων) εν ονόματι «Νέα Ισημερία» και η performance μου είχε τίτλο «Σαδιστική Άνοιξη». Υπήρξε μεταμόρφωση ναι, πάντα υπάρχει, συνεχώς και παντού αυτή η συνθήκη. Ωστόσο στο έργο μου προτιμώ να αποκλείω τον διάλογο με λόγια, απευθύνομαι στην Διαίσθηση, στο Πνεύμα.


-Τι ακολουθεί Δημήτρη μετά από εδώ; 

Ποιος ξέρει. Ακολουθεί η ζωή υποθέτω...


-«Είναι αυτονόητο πως ένα ή δύο μεγάλα και σεβαστικά πάθη είναι αυτά που με κρατούν όρθιο και όχι τα πόδια μου». Είναι γραμμένο από σένα και είναι υπέροχο... Θα μας αποκαλύψεις τα πάθη σου;

Ναι, 2 πάθη έχω. Την Ιαπωνική γλώσσα και....

-Σκέψου τον εαυτό σου μετά από 20 χρόνια... Πες μου πως ποθείς να είναι;

Να βρίσκομαι εκεί που, δεν ξέρω πως θέλω να βρίσκομαι.
Σε ευχαριστώ.